Fijne Switchmas iedereen! Dit is wat de nieuwe handheld/console-hybride van Nintendo hardwarematig te bieden heeft:

Aangepaste NVIDIA Tegra-processor

Ingebouwd 6,2" multi-touch lcd-scherm met een resolutie van 1280 × 720 (geschikt voor 1920 × 1080 output op een extern scherm via hdmi)

32 GB intern geheugen (tot 2 TB extra geheugen via microSDHC- of microSDXC-kaart)

802.11 a/b/g/n/ac wifi, bluetooth 4.1, usb-type-c-oplaadpoort en 3,5mm-audio-aansluiting op de console — plus drie standaard usb-poorten op de Switch-dock

Stereoluidsprekers

Oplaadbare lithium-ionbatterij met een speelduur van 2,5 tot 6,5 uur

Afneembare draadloze Joy-Cons

Demontages zijn echt lastig, dus onze vrienden bij Creative Electron dachten dat ze ons tijd konden besparen door de hele doos te röntgenen.

Maar dat maakte ons alleen maar enthousiaster voor een grondige tour door de hardware. We haalden de console uit de doos en het dock, en maakten voor de grap nog een röntgenfoto.

Tijd om de röntgenapparatuur uit te schakelen en de gereedschappen erbij te pakken!

Voordat we te ver gaan, bekijken we wat Nintendo aanbiedt. We hebben de console zelf, twee Joy-Cons, een dock en de Joy-Con-houder.

Met de Joy-Cons bevestigd is de Switch-console ongeveer 23,9 cm breed, 10,2 cm hoog en slechts 1,3 cm diep.

Ondanks de extra functionaliteit weegt de console met Joy-Cons slechts 400 gram — minder dan de 500 gram wegende Wii U GamePad (Demontage).

Laten we deze demontage in gang zetten!

Het eerste wat ons opvalt is het vreemde Domino's-logo het modelnummer—HAC-001.

Bij een snelle inspectie zien we de volgende poorten:

MicroSD-slot onder de (verrassend stijve) standaard

USB-C (voor het dock)

Standaard 3,5 mm aansluiting koptelefoon

Eigen Nintendo gamecard-slot

Helaas worden de toegang tot Hyrule de Switch bewaakt door tri-point schroeven, maar we hoeven slechts een fractie van onze spierballen te laten zien.

Tri-point schroeven zijn Nintendo's versie van een "Verboden toegang"-bordje, maar zodra je ze voorbij bent, komt de achterbehuizing er gemakkelijk vanaf—geen clips of lijm.

Onze eerste blik naar binnen onthult niet veel. Alleen een metalen schild.

Zodra de behuizing echter is verwijderd, is de modulaire microSD-kaartmodule gemakkelijk vervangbaar. Goed nieuws voor toekomstige opslag!

En nu het moment waar we allemaal op hebben gewacht... de onthulling van de binnenkant. Het gebeurt eindelijk!

Het... ziet eruit als een computer! Accu, heat pipe, warmtewerende lijm, ventilator. Het zit er allemaal in.

Zo te zien aan die paarse vlek is deze metalen plaat meer dan alleen een structurele ondersteuning. Het is ook een koellichaam dat warmte van de heat pipe naar de achterkant van de behuizing leidt.

Veiligheid voorop—we ontkoppelen de batterijaansluiting voordat we dit kreng loswrikken van de lijm.

De Switch bevat een batterij van 16 Wh—groter dan de vervangbare batterij van 5,6 Wh in de Wii U GamePad. Maar goed, dit is dan ook de voeding voor een console, niet alleen voor een scherm.

Nu de batterij is verwijderd, richten we ons op de volgende hardwareprioriteit: het koelsysteem.

De heatpipe is bevestigd met eenvoudige kruiskopschroeven, wat betekent dat het opnieuw aanbrengen van warmtewerende lijm een fluitje van een cent zou moeten zijn.

We richten ons op de ventilator, maar het lijkt erop dat je deze vanaf hier alleen kunt reinigen—hij zit vast onder het I/O bord.

Dus halen we de gamekaartlezer en de daaraan bevestigde aansluiting koptelefoon eruit.

Nu het I/O bord los is, kunnen we ons op de ventilator richten.

Deze ventilator van Delta Electronics wordt op zijn plek gehouden door drie schroeven met rubberen trillingsdempers en is geschikt voor 5 V en 0,33 A.

Een ventilator kan in elk draagbaar apparaat de doodsteek zijn voor de batterijduur, dus het is logisch dat er geruchten de ronde doen dat de graphics drastisch worden ondergeklokt wanneer je hem loskoppelt.

Naast het besparen van stroom door minder pixels aan te sturen, zou de Switch hiermee ook energie moeten besparen door de ventilator een stuk minder te laten draaien.

Dit is een moederbord met veel aansluitingen; om het los te krijgen, klikken we de digitizer-, achter(grond)verlichting- en luidsprekeraansluitingen los, evenals twee antennes en de twee Joy-Con-rails. Verwijder daarna zes kruiskopschroeven.

Maar hé, dat is pas geweldige modulariteit. Zelfs de eMMC-opslag klikt los met een onafhankelijke printplaat!

Nintendo heeft een 6,2-inch tablet gemaakt met verwijderbaar flashgeheugen, dus zeg niet dat het niet kan.

De opslagplaat bevat een enkele Toshiba THGBMHG8C2LBAIL 32 GB eMMC NAND Flash-IC.

Helaas eindigt de modulariteit bij de USB-C-poort. Dit onderdeel dat zwaar wordt belast, vereist behoorlijke soldeervaardigheden om te vervangen.

Een kleine verzameling Miis IC's bevolkt de voorzijde van het moederbord:

NVIDIA ODNX02-A2 (vermoedelijk de op de Tegra X1 gebaseerde SoC)

Samsung K4F6E304HB-MGCH 2 GB LPDDR4 DRAM (x2 voor een totaal van 4 GB)

Broadcom/Cypress BCM4356 802.11ac 2×2 + Bluetooth 4.1 SoC

Maxim Integrated MAX77621AEWI+T driefasige buck-regulator (x2)

Rohm BM92T36 USB-C-controller

Texas Instruments BQ24193 lader voor ééncellige accu (mogelijk)

Texas Instruments TMP451 externe/lokale Temperatuursensor

En op de achterkant van het moederbord:

Pericom Semiconductor PI3USB30532 USB 3.0/DP1.2-matrixschakelaar

Realtek ALC5639-audiocodec

Maxim Integrated MAX77620AEWJ+T PMIC

B1633 GCBRG HAC STD T1001216 (waarschijnlijk een beveiligde MCU van Nintendo)

STMicroelectronics LSM6DS3H 3-assige accelerometer/gyroscoop (waarschijnlijk)

Maxim Integrated MAX17050 batterij-brandstofmeter

Rohm BH1603FVC omgevingslichtsensor

De stereoluidsprekers zitten licht vastgelijmd aan de achterkant van de behuizing, maar laten gemakkelijk los.

Kruiskopschroeven bevestigen een Joy-Con-rail aan weerszijden van de console.

Elke rail heeft een reeks contactpinnen die verbinding maken met de contactpunten op de Joy-Cons om stroom en knopdrukken via een lintkabel door te geven aan het moederbord.

In tegenstelling tot veel moderne apparaten met een aanraakscherm, is de digitizer van de Switch niet verbonden met het display, wat betekent dat je beide onderdelen onafhankelijk van elkaar kunt vervangen. Bedankt voor het rekening houden met de repareerbaarheid, Nintendo!

De digitizer zit vast met een dubbelzijdige kleefstrip die rondom de rand van het display loopt. Met een beetje verwarming en wrikken met een opening plectrum, lukt het ons om de digitizer los te krijgen.

En de kers op de taart? Het lcd-scherm is eenvoudig te verwijderen!

Hiermee is de console verzonden—maar we zijn nog niet klaar.

Waar hebben we die controllers ook alweer gelaten...

Nintendo heeft voor wat kleurcodering gezorgd om ons eraan te herinneren dat deze ogenschijnlijk identieke Joy-Cons in werkelijkheid verschillende hardware bevatten.

Met verschillende inhoud komen verschillende modelnummers: de neonblauwe controller is aangewezen als HAC-015, terwijl de neonrode HAC-016 is.

Neon niet jouw ding? Als je handig bent met stickers, kun je hun ware kleuren maskeren met een skin.

... of een laptop, draadloze headset, draadloze printer, magnetron, draadloze speakers, smartwatch, draadloze telefoon — eigenlijk kun je ze het beste in een grot gebruiken.

Hoewel we geen genetici zijn, halen we de scalpel spudger tevoorschijn om deze twee-eiige tweeling te vergelijken.

Elke controller is uitgerust met een 1,9 Wh lithium-ionbatterij, bluetooth, versnellingsmeter/gyroscoop en een haptische "HD Rumble"-motor.

Het vervangen van de batterij is zeker niet zo eenvoudig als bij de originele Wii-afstandsbedieningen, maar het is mogelijk.

Nintendo claimt dat de Joy-Con-controllers tot 20 uur speeltijd bieden, maar het duurt maar liefst 3,5 uur om ze weer volledig op te laden.

Als dat niet volstaat, biedt de Joy-Con-oplaadgreep een extra batterijboost en een (ergonomischere) grip.

Er gingen al vroeg geruchten rond over duurzaamheidsproblemen met het railmechanisme van de Joy-Con-units, dus we nemen even de tijd om dit nader te bekijken.

De tegenhanger aan de kant van de Joy-Con is van plastic, wat waarschijnlijk precies is wat je wilt: bij eventuele defecten zal de afneembare controller het eerst falen, die hopelijk goedkoper te repareren of, indien nodig, te vervangen is.

De controllers ontdoen zich van hun huid voor een vergelijking van dichtbij. We presenteren u: Rood versus Blauw.

We zijn niet oppervlakkig—het gaat om wat er vanbinnen zit. De rode Joy-Con komt als winnaar uit de bus met IR-hardware en een NFC-antenne.

Maar weet je wat ze allebei hebben? Twee kruiskopschroeven die de joystick op zijn plek houden en twee kruiskopschroeven die de printplaat vasthouden. Dat is het.

Blauw, jij bent er voor ons reparateurs wanneer het erop aankomt.

Onderaan rust in elk exemplaar een stevige HD Rumble-motor die 5,5 gram weegt.

We leggen de controllerboards bloot op zoek naar meer silicium. Hier is het veelzijdige rode board in al zijn glorie (het blauwe board heeft een iets andere vorm, maar bevat grotendeels dezelfde onderdelen):

Broadcom BCM20734 Bluetooth 4.1/2.4 GHz-transceiver

STMicroelectronics ST21NFCB NFC-controller

Macronix International MX25U4033E 4 Mb CMOS-flashgeheugen

STMicroelectronics STM32P411 32-bits microcontroller

STMicroelectronics LSM6DS3H 3-assige versnellingsmeter/gyroscoop (waarschijnlijk)

Texas Instruments BQ24072 lineaire acculader met power path-beheer

Rohm BD27400GUL mono klasse-D audioversterker

Demontage update: Om er zeker van te zijn dat we de details volledig in kaart brachten, hebben we de bovenkant van de trilmotor gehaald, een lineaire resonante actuator (LRA) die de HD Rumble van de Switch aanstuurt.

We hebben even de tijd genomen om een haptische motor van een Oculus Touch open te maken en die lijkt intern identiek aan deze.

Van binnen ziet deze trilmotor er vrij standaard uit. Het is in essentie een spreekspoel geïnstalleerd in een bewegende massa-eenheid, geflankeerd door een paar krachtige magneten.

Voordat we de behuizing van de Switch openen, hebben we onze vrienden bij Creative Electron wat verkenningswerk laten verrichten. We wilden niet voor verrassingen komen te staan.

Laten we eerlijk zijn: die röntgenfoto is gaver dan wat wij hebben gevonden. Eigenlijk bestaat het dock uit een printplaat in een doos met een handvol poorten, waaronder:

Twee USB 2.0-poorten

Poort voor netadapter

HDMI-poort

Eén USB 3.0-poort

Dockside vis en patat:

Macronix International MX25L512E 512 Kb CMOS-flash

Macronix International MX25V2006E 2 Mb CMOS-flash

Megachips STDP2550 Mobility DisplayPort (MyDP) naar HDMI-converter

Rohm BM92T17 USB-C power delivery-controller

STMicroelectronics STM32P048 32-bit microcontroller

VIA Labs VL210 USB 3.0-hubcontroller

Rohm BM92T55 USB-C power delivery-controller

Het is tijd voor ons beste schot wat beelden van de lay-out! Hier zijn de zorgvuldig uitgestalde interne onderdelen van de Nintendo Switch.

Update: We gaven de Switch oorspronkelijk een lovenswaardige repareerbaarheidsscore van 8/10, maar deze is niet zo goed verouderd als we hoopten. Na nadere overweging hebben we deze in 2025 verlaagd naar een 4/10—klik hier om te lezen waarom.