Red de planeet

Veel mensen weten niet dat elektronica allerlei vervelende chemicaliën bevat. Het glas in een typische beeldbuis bevat bijvoorbeeld ongeveer 4,5 kilo lood. De meeste platte schermen bevatten aanzienlijke hoeveelheden kwik. Plastic behuizingen zijn gecoat met brandvertragende chemicaliën genaamd poly-gebromeerde vlamvertragers, een van de smerigste chemicaliën die er zijn. Je kunt dit soort chemicaliën niet zomaar op een vuilnisbelt gooien, omdat ze de bodem verontreinigen en in het grondwater terechtkomen.

Om elektronica op de juiste manier te recyclen, moet je ze zorgvuldig uit elkaar halen en elk type materiaal scheiden. De grondstoffen kunnen daarna veilig worden gebruikt om nieuwe producten te maken. Helaas gebeurt dat minder vaak dan je zou denken. Veel van de elektronica waarvan we denken dat die wordt "gerecycled", wordt simpelweg verscheept naar de derde wereld.

Waarom? Het blijkt duur te zijn om e-afval op de juiste manier te recyclen. Het is duur omdat het proces arbeidsintensief is, en het is duur omdat (in ieder geval in de VS) milieuwetgeving vereist dat e-recyclers milieuvriendelijke processen gebruiken.

Van UNEP/GRID-Arendal Maps and Graphics Library

Maar arbeid is goedkoop in ontwikkelingslanden. En die vervelende milieuwetten bestaan niet overal. Containers vol verouderde elektronica worden regelmatig verscheept naar plaatsen zoals China en Nigeria, waar mensen door de kapotte elektronica neuzen op zoek naar onderdelen die nog bruikbaar zijn. Nadat aaseters de waardevolle delen hebben uitgezocht, beginnen 'extractors' de boel uit elkaar te halen. Ze kunnen de kost verdienen met het slopen van elektronica en het oogsten van koper uit bedrading en goud uit elektrische (kabel)aansluitingen. Maar zonder milieuvriendelijke processen sijpelen de smerige chemicaliën uit het extractieproces in het grondwater en ligt het landschap bezaaid met overgebleven elektronisch schroot.

Het Milieuprogramma van de Verenigde Naties legt dit proces uit: "In veel landen verdienen hele gemeenschappen, inclusief kinderen, hun brood door metalen, glas en plastic uit oude computers te halen. Om de kleine hoeveelheid goud te extraheren, worden condensatoren gesmolten boven een houtskoolvuur. Het plastic van de elektrische snoeren wordt in vaten verbrand om de koperen bedrading bloot te leggen. Volgens het Basel Action Network levert elke computer in totaal voor ongeveer 6 dollar aan materiaal op. Niet veel als je bedenkt dat het verbranden van het plastic dioxine en andere giftige gassen in de lucht brengt. En de grote hoeveelheid waardeloze onderdelen wordt in de buurt gedumpt, waardoor de overgebleven zware metalen de omgeving vervuilen."

Het onderhouden en repareren van apparaten verbetert hun bruikbare levensduur aanzienlijk. Als we zouden samenwerken en de gemiddelde tijd dat een stuk elektronica wordt gebruikt zouden verdubbelen, zouden we de hoeveelheid e-afval kunnen halveren. Als we goed voor onze apparaten zorgen en ze repareren wanneer ze kapot gaan, kunnen we nog veel meer bereiken.

Je hebt de verantwoordelijkheid naar de mensheid toe om dingen zo lang mogelijk werkend te houden en ze op de juiste manier af te voeren. Verantwoordelijkheid nemen is makkelijk: verkoop of doneer spullen die je niet meer nodig hebt aan mensen die ze kunnen hergebruiken. Repareer dingen die je nog kunt gebruiken, en recycle ze als ze niet meer bruikbaar zijn.

Iedereen zou toegang moeten hebben tot technologie. Moderne communicatie brengt mensen bij elkaar en verrijkt levens. We zijn er trots op om het werk van organisaties zoals Partners Bridging the Digital Divide te ondersteunen met reparatiekennis.

Hier zijn twee snelle dingen die je kunt doen:

• Teken onze reparatiebelofte en beloof je spullen te repareren in plaats van ze weg te gooien.
• Leer meer over het probleem met e-afval en praat vervolgens met een lokale groep over hoe het repareren van spullen de oplossing is.

Er is een eindige hoeveelheid grondstoffen op deze planeet. Het is belangrijk dat we efficiënt omgaan met wat we hebben en middelen behouden voor toekomstige generaties. The Story of Stuff is een meeslepende animatievideo van 20 minuten die beschrijft hoe onze huidige productie- en consumptiepatronen niet duurzaam zijn.