Het team van Oculus VR heeft een druk jaar achter de rug. Hun harde werk resulteert in een fantastisch stukje techniek: de Oculus Rift Development Kit 2. De functies zijn onder andere:

Versnellingsmeter, gyroscoop en magnetometer met een updatefrequentie van 1000 Hz

Positionele tracking via externe camera met nabij-infrarood CMOS-sensor

5,7-inch Super AMOLED-display met lage persistentie en een resolutie van 960 x 1080 per oog

Ingebouwde latency-tester

100° gezichtsveld (een veelbesproken verandering ten opzichte van de DK1)

De Oculus Rift Development Kit 2 zou geen complete set hardware voor ontwikkelaars zijn zonder zijn assortiment aan kabels, adapters en accessoires.

Kabelbeheer is een must als je een wirwar aan kabels zoals deze hebt. De DK2 is voorzien van een kabelhub die USB 2.0, HDMI, gelijkstroom (optioneel) en een synchronisatiekabel voor de positionele tracker combineert.

We hebben een confrontatie tussen de oculaire apparaten! Ontwikkelkits 1 en 2 houden een staarwedstrijd, wat ons tijd geeft voor een snelle vergelijking.

Het eerste dat opvalt, is dat de DK2 een merkbare stroomlijning in grootte en vorm vertoont.

Zonder waarschuwing komt de voorvader van de VR-headsets het feestje verstoren: de Virtual Boy.

Het is een strijd tot de virtuele dood! De deelnemers wegen in op:

896 g voor de Virtual Boy, waarmee het de zwaargewichtkampioen is (hoewel dit, eerlijk gezegd, nooit de bedoeling was om aan je gezicht te hangen)

453 g voor de nieuwkomer in de ring, de DK2

395 g voor de lichtgewichtvechter van vorig jaar, de originele Rift

De DK2 bevat een gloednieuwe unit voor positionele tracking. Het is in feite een op maat gemaakte externe IR-camera, die speciaal is ontworpen om met de nieuwe Development Kit te werken.

De Oculus Rift DK2 behoudt zijn 360°-oriëntatietracking, waarvoor geen camera nodig is—net als bij de eerste versie van de Oculus Rift. Maar om van het extra voordeel van positionele tracking te profiteren, moet je je in het gezichtsveld van de externe IR-camera bevinden.

We zijn dol op onze IR-camera. Any opportunity om die spannende onzichtbare gloed vast te leggen, en we zijn er helemaal weg van. Dus toen we hoorden dat de DK2 de IR-led-array van het Crystal Cove-prototype zou bevatten, maar met de leds aan de binnenkant, wisten we dat het weer de tijd was voor onze camera om te schitteren.

MEER PUNTEN.

Weggestopt onder een rubberen klepje aan de voorzijde vinden we de poort voor accessoires en een extra poort voor de synchronisatiekabel.

Tijd om het voorpaneel van de Oculus te verwijderen: we draaien diverse Phillips-schroeven #0 los waarmee het apparaat zelf aan de verstelbare hoofdband is bevestigd.

In het voorpaneel vinden we twee nieuwe en verbeterde lenzen. De lenzen zijn groter geworden om een groter bereik van de IPD (oogafstand) te ondersteunen.

Na 150 jaar ontwikkeling in VR hebben we eindelijk een manier gevonden om de Oculus nog realistischer te maken... Het is alsof alles vlak voor je staat, in volledige 3D!

Gelukkig blijft het verwijderen van de verwisselbare lenzen een eenvoudige klus: draaien en optillen.

Nu de lenzen verwijderd zijn, is er geen einde aan de lichtbuigende experimenten die we kunnen uitvoeren.

Deze slanke kabelafdekking schuift zonder problemen naar buiten, waardoor de Mini USB- en HDMI-kabels verrassend eenvoudig los te koppelen zijn.

Wat betreft een modelnummer leveren deze FCC-labels niets anders op dan "Rift DK2."

Eenvoud: dat willen we zien.

Met het recente nieuws over Oculus in ons achterhoofd, dachten we dat er misschien wel iets verborgen zat in de HDMI-kabel, net als bij Apple's Thunderbolt-kabel van een tijdje geleden.

Met een paar bewegingen van onze metalen spudger ontdekken we dat we gelijk hadden: een verborgen IC komt tevoorschijn!

We vinden de Spectra7 VR7100 processor, die begraven ligt onder wat een dikke laag lijm lijkt te zijn.

Volgens hun productinformatie "verkleint en verlicht dit snufje de HDMI-koperverbindingskabels..." en "ondersteunt het videoformaten tot 4K 60p" — indrukwekkend!

Nu weten we eindelijk waarom de kabels zoveel dunner zijn geworden in vergelijking met de DK1.

Laten we de strakke nieuwe kabelhub openen en ontdekken wat erin zit:

ON Semiconductor NCP 374 overspanningsbeveiliging met lastschakelaarfunctie

Je kunt op beide oren slapen wetende dat die kabels nergens heen gaan, want Oculus heeft aan de binnenkant van de kabelhub niet bezuinigd op de klodders smeltlijm.

We verwijderen snel een aantal serieuze rubberen pluggen en gaan volledig los op de schroeven die ze beschermen.

Nu de schroeven zijn verwijderd, schuiven we de behuizing van de bril uit de behuizing aan de voorzijde.

Houd je vast, want hier is de eerste blik op de binnenkant van de Oculus Rift Development Kit 2.

Wanneer we de schatkist wat verder openen, krijgen we een glimp van een volledig moederbord te zien, niet de kleine printplaten van vroeger.

Maar wat is al die oranje bedrading? Het lijkt erop dat we de vele bronnen van die vele, vele IR-leds hebben gevonden.

Er zijn er honderdduizend veertig, kunstig verbonden via een lintkabel die is ontworpen door ruimte-elfen.

Bij iFixit zijn we onbeschaamde liefhebbers van schroeven—ze belichamen alles wat goed is aan repareren. Dat is waarschijnlijk waarom Oculus VR stiekem deze waanzinnig onwillige schroef zonder draad heeft toegevoegd, puur om ons dwars te zitten.

Eigenlijk zou dit ook een kleine fabricagefout kunnen zijn. Afgezien van het gebrek aan schroefdraad is dit kleine ding identiek aan twee andere (volkomen gewone) kruiskopschroeven in de buurt.

Het lukt ons om het moederbord gemakkelijk uit de behuizing van de DK2-bril te halen.

Dit moederbord is een grote verandering ten opzichte van de vorige incarnatie van de Oculus Rift. Alle interne onderdelen van het apparaat zijn nu op één enkel bord ondergebracht, waardoor een externe controlebox niet langer nodig is.

Dit zijn de IC's die virtual reality mogelijk maken:

Toshiba TC358779XBG HDMI-interfacebridge

STMicroelectronics STP16CPC26 Low Voltage 16-Bit Constant Current LED Sink-driver

STMicroelectronics STM32L100RB Ultra-low-power 32-bit Value Line ARM Cortex-M3 MCU met 128 KB Flash, 32 MHz CPU, LCD, USB

Cypress Semiconductor CY7C65632 Very Low Power USB 2.0 Hub-controller

STMicroelectronics ST1S31 3A Step-down DC-DC-converter

Invensense MPU-6500 Six-Axis (Gyro + Accelerometer) MEMS MotionTracking

Texas Instruments TPS65632A Triple Output AMOLED-displayvoeding

Nu het moederbord verwijderd is, zijn we klaar om het beeldscherm van de DK2 eruit te halen.

Het beeldscherm zit in een rubberen behuizing die in een plastic achterplaat is geplaatst. Onze spidey senses beginnen te tintelen wanneer we de rubberen behuizing eraf pellen...

Het beeldscherm is—tromgeroffel graag—letterlijk het voorpaneel van een Samsung Galaxy Note 3.

Het Galaxy Note 3-beeldscherm dat Oculus gebruikt, is voorzien van een 5,7" Super AMOLED 1080p-scherm.

We bekijken het beeldscherm nader en zien dat Oculus zelfs de Synaptics S5050A touchscreencontroller intact heeft gelaten.

Oculus beweert dat het DK2-scherm een low-persistence OLED-scherm is dat een ververssnelheid van 75 Hz aankan. Dit betekent dat Oculus het Note 3-beeldscherm overklokt vanaf de standaard 60 Hz, wat resulteert in vloeiendere bewegingen.

We hebben de lekkernijen van de headset misschien wel uitgeput, maar deze demontage is nog niet voorbij. We richten onze aandacht nu op de camera voor positionele tracking.

De standaard van de DK2-positietracker heeft verschillende scharnierpunten en een statiefbevestiging, zodat je weet dat hij er altijd voor je zal zijn en zich volledig inzet om te helpen.

De positionele camera zelf is met twee kleine clips aan de standaard bevestigd. Zodra deze losgekoppeld is, zijn we vrij om hem open te breken en de echte lekkernijen binnenin te vinden.

We verwijderen een filter waarvan we vermoeden dat het zichtbaar licht blokkeert en alleen infraroodlicht in de camera doorlaat.

We gebruiken wat hightech-hackwerk om onze theorie te bewijzen: plakband, een mobiele telefoon en een afstandsbediening.

Voilà! Zichtbaar licht weggefilterd, de infraroodstraal schijnt er duidelijk doorheen. Een visuele overwinning!

Een onopvallend afdekplaatje verbergt een paar schroeven op de behuizing van de positietracker, maar ons opening plectrum weet ze snel op te sporen.

Eenmaal binnen zijn het moederbord en de lensmontage van de positionele camera eenvoudig te verwijderen.

We draaien snel nog twee schroeven los en klikken vervolgens de lensmontage van het moederbord.

Nadat we dit kleine moederbord uit zijn behuizing hebben bevrijd, zien we de CMOS-afbeeldingssensor van de positionele camera.

Er bevinden zich verschillende IC's op het moederbord van de positionele camera:

Microchip Technology 24AA128 I2C CMOS seriële EEPROM

SIWARD 12.0 4C kristaloscillator

S033 HVG 107Y

Etron Technology eSP570 webcamcontroller

Repareerbaarheidsscore van de Oculus Rift Development Kit 2: 9 uit 10 (10 is het best)

Er worden standaard Phillips-kruiskopschroeven gebruikt in zowel de headset als de positionele tracker, waardoor ze eenvoudig te openen zijn.

Het kabelbeheer is aanzienlijk verbeterd ten opzichte van de originele development kit, en door het verwijderen van de besturingskast is het een eenvoudiger, gestroomlijnder apparaat geworden.

Het gebruik van een gangbaar smartphone-scherm betekent dat vervangende onderdelen gemakkelijk verkrijgbaar zijn!

Het openen van de positionele tracker zonder reparatiehandleiding is nogal een uitdaging. Wrikken rond de rand helpt hier niet, maar een dun stuk gereedschap aan de voorkant wel.