De Virtual Boy was in Noord-Amerika slechts zeven maanden verkrijgbaar -- van 14 augustus 1995 tot 2 maart 1996 -- met slechts 770.000 verkochte eenheden. Vergelijk dat met de Nintendo 64, waarvan er gedurende de levensduur 32,93 miljoen stuks werden verkocht.

Technische specificaties:

20 MHz, 32-bit RISC-processor

128 KB dual-port VRAM

384 x 224 pixelresolutie

2-bit monochroom display (zwart en drie tinten rood)

16-bit stereogeluid

De Virtual Boy verdient het waarschijnlijk niet om als een van de lelijkste stukken technologie aller tijden te worden bestempeld, maar hij vertoont wel een treffende gelijkenis met bepaalde sciencefiction-personages.

Het neopreen oculair omsloot het gezichtsveld van de speler volledig. Dit isoleerde de speler niet alleen van de rest van de wereld, maar voorkwam ook dat anderen konden zien wat de speler aan het doen was.

Als de Virtual Boy toch eens "andere" content kon afspelen...

Games zoals Mario's Tennis ondersteunen het gebruik van de uitbreidingspoort aan de onderkant van de Virtual Boy. Helaas is Nintendo er nooit aan toegekomen om een geschikte kabel uit te brengen.

Er zijn slechts 22 spellen gemaakt voor de Virtual Boy, en daarvan werden er slechts 14 uitgebracht in Noord-Amerika. Top-hits zijn onder andere: Mario's Tennis, Wario Land, 3D Tetris en Teleroboxer.

Om een volledig bewegingsbereik te kunnen bieden in een virtuele 3D-omgeving, was een methode nodig om beweging op de z-as te besturen. Om dit obstakel te overwinnen, werd een tweede D-pad toegevoegd aan de controller.

Nee, dat is geen infraroodafbeelding van Wario. De Virtual Boy maakte volledig gebruik van de drie beschikbare tinten rood om beelden op het scherm te creëren.

Helaas is het uit elkaar halen van de Virtual Boy geen sinecure.

Toen we ontdekten dat onze 1/4" gamebit niet in sommige van de verzonken schroefgaten paste, moesten we creatief zijn.

Nu dat achter de rug is, kunnen we eindelijk beginnen met het uit elkaar halen van dit ding.

Het neopreen oogschild en de bijbehorende omlijsting klik je zo van de achterkant van de Virtual Boy af.

Nadat we de schroeven waarmee de statiefvoet vastzit met onze eigen gamebit hebben losgedraaid, kan deze van de onderste behuizing worden getild.

Nadat je de overige moeilijk bereikbare schroeven hebt verwijderd, kun je de onderkant van de Virtual Boy eraf tillen.

Diverse lintkabels verbinden het moederbord met de belangrijkste componenten in de Virtual Boy. Nadat je deze hebt losgekoppeld, komt het bord er gemakkelijk uit.

Het moederbord is verantwoordelijk voor het verwerken van invoer van de controller, het laden van data van de spelcartridge, het sturen van audiogegevens naar de luidsprekerversterker en het aansturen van de led-displays. De op de printplaat gedrukte chips zijn:

Nintendo '95 VUE-VPU, 9520KK023

Nintendo NVC-VUE, (C) NEC '91 '93 9520KX003

Nintendo VRM-VUE, 9508KU028

Toshiba TC511664BJ-80 128 KB DRAM

Toshiba TC511632FL-70

Nintendo '95 VSU-VUE ATT, 9507A3014

Texas Instruments 57A5CXK, HCU04

Een paar kruiskopschroeven bevestigen de controllerpoort en de geluidskaarten aan de bovenbehuizing.

Na het verwijderen van de schroeven kunnen beide kaarten uit de Virtual Boy worden getild.

De controllerprintplaat en het geluidssysteem komen eruit, gevolgd door de schermmodule.

Wanneer de knop boven op de Virtual Boy wordt gedraaid om de pupilafstand (de afstand tussen het midden van de pupillen) aan te passen, bewegen de twee beeldeenheden naar elkaar toe of van elkaar af.

Wanneer de focus-schuifregelaar heen en weer wordt bewogen, verschuift de lens in elke beeldeenheid ten opzichte van het stationaire led-scherm.

De 3D-mogelijkheden van de Virtual Boy zijn het resultaat van een effect dat bekend staat als parallax, waarbij een enkele afbeelding vanuit verschillende gezichtslijnen wordt bekeken.

Dit proces vormt de basis van de methode waarmee het menselijk oog diepte kan waarnemen. Elk oog ontvangt een iets andere afbeelding (omdat ze enkele centimeters uit elkaar staan en zich langs verschillende gezichtslijnen bevinden). De hersenen interpreteren deze twee afbeeldingen vervolgens als één enkele 3D-afbeelding. Dit effect wordt stereopsis genoemd.

De Virtual Boy gebruikt elk scherm om een iets andere afbeelding naar elk oog te sturen, waardoor een stereoscopisch 3D-beeld wordt gecreëerd.

De Virtual Boy maakt gebruik van een uiterst creatieve manier om zijn unieke binoculaire (en 3D) beelden te produceren.

Een rij leds van één pixel hoog aan het uiteinde van elke beeldschermeenheid projecteert licht door een lens in het midden van elke eenheid.

Nadat het licht door de lens is gegaan, wordt het gereflecteerd door een spiegel die in een hoek van 45^o is geplaatst en die oscilleert rond zijn centrale as.

De spiegel oscilleert en de led ververst zo snel dat het menselijk oog een enkel beeld over het gehele weergavevlak waarneemt.

Om de spiegel te laten oscilleren, wordt wisselstroom met een hoge frequentie door een koperen spoel geleid die aan de spiegel is bevestigd. Een stationaire ijzeren kern is aan de displayeenheid bevestigd en vormt een solenoïde (spoel) om de benodigde bewegingskracht voor de oscillatie op te wekken.

Om het oscillatiecircuit te laten weten hoe snel de spiegel beweegt, gaat een arm die aan de spiegel is bevestigd heen en weer door een optische sensor die op de onderste printplaat is bevestigd.

De printplaat die je hier ziet, is verantwoordelijk voor het aansturen van de trilling van beide spiegels.

De chips op deze printplaat ontvangen display-informatie van het moederbord en zorgen ervoor dat de spiegels op de juiste frequentie trillen door feedbacksignalen te ontvangen van de optische sensoren die in de vorige stap werden getoond.

Een 8 MHz-kristal dat op de printplaat is gesoldeerd, wordt gebruikt voor het timen van de trilling van de spiegels.

Twee T10 Torx-schroeven bevestigen de led-unit aan het uiteinde van de schermmodule.

Nadat de led-unit is verwijderd, kunt u de "periscoop"-achtige reflectie en de lichte vergroting zien die wordt veroorzaakt door de 45^o spiegel en de interne lens.

Het Virtual Boy-scherm! Elke 4-kleuren-displayeenheid werd geproduceerd door Reflection Technology Inc. en had een resolutie van 1x224 pixels met 32 intensiteitsniveaus.

Elk "beeld" dat door het scherm wordt geproduceerd, is in feite slechts een rij rode stippen. In combinatie met een oscillerende spiegel wordt een volledig beeld gevormd.

Omdat het volledige beeld door een enkele rij leds wordt geproduceerd, is de ververssnelheid ongelooflijk hoog. Elk patroon van leds wordt slechts 0,000052 seconden weergegeven!

LCD's werden overwogen als optie voor het scherm, maar ze konden niet snel genoeg verversen en veroorzaakten wazige beelden. Leds werden de gekozen optie omdat ze snel genoeg konden verversen en helder genoeg waren om een stabiel, helder beeld te creëren.

De ontwikkelaars onderzochten het gebruik van meerdere kleuren in het scherm, maar werden beperkt door de prijs. Rode leds werden gekozen omdat dit de goedkoopste, meest efficiënte en meest zichtbare leds waren.

Wat een spectaculair einde van een retro-week: Magnavox Odyssey 100, RCA Studio II, Atari 2600, Famicom, en nu de Virtual Boy. We hopen dat jullie ervan genoten hebben -- wij zeker wel!