Oké, we hebben Apple's nieuwste 'cadeautjes voor in de schoen' op onze demontagetafel liggen en het is tijd om te zien waar ze van gemaakt zijn. Hier is het voorlopige overzicht:

Elke AirPod weegt 4 g, terwijl de Oplaadbehuizing 38 g weegt

Elke AirPod meet 16,5 mm × 18,0 mm × 40,5 mm, terwijl de Oplaadbehuizing 44,3 mm × 21,3 mm × 53,5 mm meet

Maakt gebruik van Bluetooth-technologie en Apple's nieuwe W1-chip voor draadloze verbinding

Gebruikt microfoons, optische sensoren en een bewegingsversnellingsmeter voor in-ear detectie

Beamforming-microfoons zijn gekoppeld aan een extra versnellingsmeter om ongewenste ruis te filteren

De AirPods zelf kunnen tot 5 uur worden opgeladen, terwijl de Oplaadbehuizing extra stroom levert voor tot wel 24 uur luistertijd

AirPods—met het opwindende Apple Egg!

Aan de ene kant is deze krachtige Oplaadbehuizing uitgerust met een Lightning-aansluiting om de accu op te laden.

Aan de andere kant, diep verzonken in de behuizing van elk AirPod-oortje, bevindt zich een paar contactpunten voor het opladen van de respectievelijke ingebouwde accu's van de 'Pods.

Tot slot zien we boven op de oplaadbehuizing een kleine status LED die aangeeft wanneer de drie accu's gezamenlijk leeg zijn.

Het deksel van de Oplaadbehuizing heeft een nieuw modelnummer—A1602—en biedt wat informatie over de totale accucapaciteit van de behuizing: 398 mAh.

Terwijl we de laatste demontagerituelen op de Oplaadbehuizing uitvoeren, werpen we een korte blik op de instelknop aan de achterkant. Als Apples veelgeprezen functie voor directe synchronisatie faalt of niet beschikbaar is, is deze knop er om de dag te redden met een traditioneler Bluetooth-koppelingsproces.

De oortjes zitten vol puntjes: speakergrills voor de werking van de luidspreker, microfoongaten voor die noise-canceling secundaire microfoons, en zwarte stippen voor de IR-nabijheidssensoren.

De 'Pods zijn elk voorzien van afzonderlijke modelnummers—A1722 (links) en A1523 (rechts)—en FCC-ID's, BCG-A1722 en BCG-1523.

Röntgenfoto's geven ons een kijkje in wat er zich binnenin bevindt, enkele speakergrills en die microfoon; de rest is een mysterie dat nog ontrafeld moet worden.

Omdat er geen zichtbare bevestigingen te zien zijn, grijpen we naar agressievere tactieken en gebruiken we wat hitte en een mes.

Na het aanbrengen van hitte proberen we wat samurai slicing.

Voor de veiligheid pakken we een opening plectrum om de klus te klaren. Met een korte draai scheiden we het luidsprekergedeelte van het oordopje en zien we de interne onderdelen.

Onze zoektocht naar elektronica stelde niet teleur. We onthullen een aantal compact verpakte onderdelen.

Terwijl we beginnen met het eruit halen van de printplaten, kabels en andere onderdelen, worden we herinnerd aan een zekere nachtmerrie op het gebied van reparatie van wearables (kuch Apple Watch kuch).

Als het proppen van complexe onderdelen in een kleine vormfactor en het afdichten ervan met een overvloedige hoeveelheid lijm een spel was, dan zou Apple winnen.

Dat spel bevat nu 's werelds schattigste (en kleinste?) coax-connector.

Aan de zijkant bungelt een van de twee IR-nabijheidssensoren die de AirPod gebruikt om te detecteren wanneer deze zich in een oor bevindt.

Op dit punt lopen we even vast—wat er nog in het oordopje zit is een enorme bende van kabels en lijm, en niets daarvan lijkt echt naar buiten te willen komen. Dus richten we ons op de steel, hopend op een ander toegangspunt.

In plaats daarvan komen we een waterval van lijm tegen.

Dat glimmende metalen dopje zorgt voor contactpunten voor het opladen van de AirPod en omringt de primaire microfoon. Verstopt achter en in de stroom van lijm bespeuren we het uiteinde van de accukabel.

Het verwijderen van de lijmprop legt het uiteinde van een piepkleine accu bloot, met piepkleine puntlassen. Het ziet ernaar uit dat we deze niet snel zullen vervangen (of ooit zullen recyclen).

Nu de voor de hand liggende toegangspunten zijn uitgeput, kiezen we voor de volledige chirurgische aanpak. Verpleegkundige, geef me het scalpel.

Het optillen van het membraan met chirurgische precisie onthult wat waarschijnlijk een antenne is die over het hart de batterij ligt.

Oké, misschien hebben we niet het geduld van een chirurg. De tang komt tevoorschijn en we trekken de rest van de behuizing eraf om bij de buit te komen.

Nu de plastic behuizing is verwijderd, kunnen we die lange antenne van de batterij pellen.

Het vinden van de antenne op deze plek zegt het een en ander over het ontwerp van de AirPods. Die bungelende steel is er voor meer dan alleen balans—het is ook om de ontvangst te verbeteren.

Als we dieper graven onder meer vastgelijmde kabels en tape, vinden we wat markeringen die in de batterij zijn geëtst. Het lijkt erop dat dit een batterij van 93 milliwattuur is—gelijk aan iets meer dan 1% van de laadcapaciteit in een iPhone 7.

Door het complexe flexibele circuit omhoog te trekken, komt een gouden reeks tevoorschijn! Ze zien eruit als testpunten, maar de groep is niet gelabeld.

De kabel vlecht zich in een ingewikkelde luidsprekereenheid die een nabijheidssensor en enkele antennelijnen herbergt.

We pakken onze microscoop erbij om naar deze piepkleine chipmarkeringen te kijken:

Apple 343500130 wordt vermoed de W1 draadloze communicatiechip te zijn

Cypress CY8C4146FN programmeerbaar 'system-on-a-chip'

Maxim MAX98730EWJ energiezuinige stereo-audiocodec

Texas Instruments TPS62743 300 mA DC-DC Buck-omvormers

Bosch Sensortec BMA282-versnellingsmeter

STMicroelectronics-versnellingsmeter/gyroscoop

Waarschijnlijk een soort serieel flashgeheugen

Nu de AirPods zo goed als vernield zijn, richten we ons op hun naadloos ogende oplaadbehuizing...

Jimmy blijkt een te aardige jongen om onze hardnekkige oplaadbehuizing te openen.

Dus pakken we iets met een beetje meer grip. Geen zorgen, je voelt slechts een heeele lichte druk...

Een gewaarschuwd mens telt voor twee: dit is niet de veiligste manier om dit te doen. Maar de tandarts zei dat we alleen bloedden omdat we niet flossen.

Het lukt ons eindelijk om de kabel-achtige 'pod-houder uit de hoofdbehuizing te trekken, wat een paar interne onderdelen onthult—namelijk een flinke batterij.

Nu de kabelhouder verwijderd is, maar nog steeds verbonden is door een kluwen lintkabels, trekken we die status LED eraf.

Met nog wat meer tandheelkundig doorzettingsvermogen zijn we in staat om de AirPod-buisjes te scheiden van de oplaadbeugel, waardoor ze bevrijd worden uit de spaghetti van kabels.

En terwijl we toch bezig zijn, worstelen we de kop van de capsule los, waarbij we het scharniermechanisme uit de kleverige groene sleuf trekken.

De zwaar gepantserde Oplaadbehuizing blijkt een geduchte tegenstander die onze vermoeide teardowners de nodige schade toebrengt. Wanhopige tijden vereisen wanhopig Dremel-gebruik.

Wat schuilt er onder de ondoordringbare huls? Een batterij! Deze zit weggestopt in een knus vak in het ijzeren polycarbonaat fort.

Na verwijdering zien we de geheime smurrie lijm die ons tegenwerkte—en we zien een enkele kabel die de batterij verbindt met het logic board van de Oplaadbehuizing.

Door de behuizing veilig open te maken, krijgen we eindelijk een goed zicht op de grootste accu van de dag.

Deze 3,81 V, 1,52 Wh lithium-ion-cel heeft ongeveer 16 keer de capaciteit van de exemplaren die we uit de steeltjes van de AirPods hebben gehaald — wat betekent dat je ze minstens een paar keer moet kunnen opladen tussen het opladen van de oplaadbehuizing door.

De synchronisatieknop is een op zichzelf staand klikmechanisme met contacten die aansluiten op de veercontacten op de printplaat.

We draaien twee kruiskopschroeven los om bij de Lightning-aansluiting te komen, wippen de drukaansluiting van de achterkant van het logic board los en seconden later is hij vrij om deze plastic puinhoop achter zich te laten.

Gelukkig is de Lightning-poort modulair—dus als je de poort verslijt, hoef je alleen de behuizing volledig te vernietigen om dat onderdeel te vervangen.

Laten we eens kijken welk silicium zo zwaar wordt beveiligd door de oplaadbehuizing:

STMicroelectonics STM32L072 ARM Cortex-M0+ MCU

NXP Semiconductor CBTL1610A3-laad/poortcontroller-IC (zoals te zien in iPhone 6s en SE en beide iPad Pro-modellen)

Texas Instruments BQ24232 energiebeheer-IC

Maxim Integrated MAX9028 1,8 V-comparator

AMS AS3441 stroom- en communicatie-interface (waarschijnlijk)

Waarschijnlijk ON Semiconductor-regelaars

Na bloed, zweet en een heleboel lijm, presenteren we:

Een hoopje 'pod-onderdelen...

en een verzameling behuizingscomponenten.

Elke fantastische röntgenfoto in deze demontage is afkomstig van onze ingenieuze vrienden bij Creative Electron. Hallo jongens!