De a7R II is gearriveerd! Sony's veelbesproken tweede poging tot een professionele, spiegelloze camera met verwisselbare lenzen heeft onze volledige aandacht. Laten we kijken welke nieuwe technologie deze camera laat schitteren:

42,4 MP Exmor R CMOS-afbeeldingssensor met achtergrondverlichting

BIONZ X-beeldprocessor

Optische beeldstabilisatie in de behuizing over 5 assen

4K-video-opname

Snel hybride AF-systeem met 399 scherpstelpunten

NFC- en Wi-Fi-connectiviteit

De specificaties alleen al zorgen voor jeukende vingers om de sluiterknop in te drukken—maar eerst de belangrijkste zaken. Het is tijd voor een demontage.

De achterkant van de camera is voorzien van een kantelbaar 3-inch LCD-scherm. Dit is een TFT LCD-scherm met 1.228.800 dots. Dots? Wat zijn dots? Vandaag geleerd dat een dot (meestal) een derde van een pixel is.

Kortom, minder dan een iPhone (326 voor de iPhone 6), maar zeker met een hoge dichtheid. En dat is goed, aangezien het ontbreken van een spiegel betekent dat er geen optische zoeker is.

De linkerkant van de camerabehuizing bevat tal van I/O-opties: een HDMI-micro(kabel)aansluiting, 3,5 mm stereo-microfoonaansluitingen en koptelefoonaansluitingen, en een micro-USB-(kabel)aansluiting.

Met de bodydop verwijderd, krijgen we onze eerste blik op de 's werelds eerste full-frame sensor met achtergrondverlichting (BIS) en geluidloze sluiter.

Ondanks dat het onderdeel is van de "Alpha"-serie, gebruikt de a7R II een E-mount-systeem.

We vinden hetzelfde NP-FW50 7,2 V, 1020 mAh verwisselbare accupakket als in de originele a7R en de rest van de Sony Alpha-reeks—goed nieuws voor iedereen die een vloot van de vlaggenschip systeemcamera's opbouwt.

Sony heeft vriendelijk genoeg niet één maar twee accu's bijgevoegd. Je kunt de accu ook in de camera opladen (USB-adapter inbegrepen), en de camera zelfs volledig via USB van stroom voorzien.

We richten onze aandacht op de JIS-schroeven die de bodemplaat bevestigen, terwijl het water ons in de mond loopt bij de gedachte aan het technologische smörgåsbord dat eronder ligt...

...En vinden de statiefmontageplaat.

Het is misschien niet glamoureus, maar de statiefmontageplaat schuift er gemakkelijk uit, geweldig nieuws voor de repareerbaarheid. Statiefliefhebbers kunnen opgelucht ademhalen.

Het onderste paneel was een beetje een dwaalspoor, dus we onderzoeken de LCD-arm op zwakke plekken.

Het achterste Beeldscherm is verbonden via een dunne lintkabel die in de achterkant van de camerabehuizing verdwijnt. We zullen die waarschijnlijk moeten loskoppelen voordat we deze camera kunnen openen...

Gelukkig opent een klein klepje aan de achterkant van de schermmodule de weg naar een piepkleine ZIF-connector die de kabel vastzet.

We staan onszelf een korte omweg toe om het scherm te onderzoeken voordat we dieper in de camerabehuizing duiken.

Het losmaken van het LCD van de scharnierende beugel onthult een printplaat vol met passieve componenten.

Deze kleine printplaat is waarschijnlijk een breakout-board voor het LCD, waardoor een dunnere kabel vanaf de camera mogelijk is.

De condensatoren verminderen waarschijnlijk de ruis in het scherm; ze zijn duidelijk zichtbaar als een kleine groep donkere vlekken op deze röntgenfoto, met dank aan onze vrienden bij Creative Electron.

Displaytechnologie is eindelijk bijna zover dat het de Turingtest doorstaat: niet te onderscheiden van de spiegelweergaven in high-end camera's. Deze technologische sprong heeft de levensvatbaarheid van systeemcamera's zoals de A7-serie mogelijk gemaakt.

Zodra we het lcd-scherm en de kwetsbare flexkabel hebben losgemaakt, vliegen de onderdelen in het rond.

Als eerste zijn het oculair en de omlijsting van de zoeker aan de beurt. Het oculair schuift eraf voor een snelle vervanging; de omlijsting van de zoeker wordt op zijn plek gehouden door een paar schroeven.

Na wat zorgvuldig zoeken, vinden we nog een paar schroeven die verborgen zitten in het batterijcompartiment. We zijn behoorlijk enthousiast om de uitschuifbare schroevendraaiergreep uit onze Universal Bit Kit te kunnen gebruiken.

Nu de omlijsting van de zoeker en het lcd-paneel zijn verwijderd, springt de achterbehuizing zo los.

Alle schakelaars van de knoppen zijn gemonteerd op interne componenten in plaats van op de omlijsting, dus er zijn geen kwetsbare kabels om je zorgen over te maken.

Na het loskoppelen van een enkele kabel halen we voorzichtig dat montageframe en de achterste knoppenconstructie die eraan vastzit eruit.

De volgende die verwijderd wordt is de gamekaartlezer. Deze komt zonder problemen los.

We hopen in het geheim dat deze camera Nintendo DS spellen afspeelt.

Met de achterbehuizing en knoppenconstructie verwijderd, komt de moederbordafscherming met zeer weinig weerstand los.

Nu we een eerste duidelijk zicht hebben op het moederbord, gaan we aan de slag met het loskoppelen van elke lintkabel die sinds het begin der tijden.

We tillen het moederbord eruit voor inspectie en vinden:

Sony CXD90027GF SoC

Micron Technology 5FA98 JWB39 eMCP

SK Hynix H5TC4G63CFR 4 Gb DDR3L SDRAM

En op de achterkant:

Sony CXD4236-1GG, waarschijnlijk een nieuwere versie van de CXD4236GG beeldprocessor

Fujitsu MB9AF004 32-bit ARM Cortex-M3 processor

Murata KM5601002

Dit is het onderdeel waar we grip op krijgen, een cameragrip om precies te zijn.

Via een toegangspoort kunnen we de laatste schroef verwijderen die de handgreep aan de voorzijde aan de behuizing bevestigt.

Fans van cameramerken zweren bij hun instelwielen. De handgreep is voorzien van het voorste instelwiel en de ontspanknop, evenals de wifi-antenne.

We vinden een drietal printplaten achter de grip, die een paar chips en wat een NFC-antenne lijkt te zijn ondersteunen.

Perfect voor Sony's Playmemories Mobile-applicatie: de NFC-chip maakt interactie mogelijk tussen smartphones en de a7R II wanneer wifi geen optie is.

Terug naar de zoeker—het blijkt dat we deze rechtstreeks uit de uitsparing kunnen trekken. Nu de omlijsting al verwijderd was, zat hij alleen nog vast met een kleverig koellichaam.

Waarom een koellichaam? Dat heeft misschien te maken met het 1,3 cm XGA OLED-scherm. Met 1024 x 768 pixels op een halve inch komt dat neer op 2.560 ppi. Wauw.

De lensmontage werkt zelfs als een losse 'ondersteboven-maker'! Zijn optiek niet gaaf? Dat logo in ieder geval wel.

Petje af, Sony! Je hebt onze demontage-techneut vermoeid gekregen, maar niet verslagen. De bovenste behuizing wipt eraf en maakt plaats voor een blik op het goede spul.

Gedreven om onze eerste blik op de nieuwe Exmor R CMOS-afbeeldingssensor te werpen, halen we de volledige sensorconstructie uit de camera. De rest van de behuizing voelt als een lege huls zonder de forse sensor en het stabilisatieframe.

In de aflevering van vandaag van iFixit Teardown Cinema zien we het stabilisatiemechanisme met sensor-shift in actie.

De CMOS-sensor rust op een licht frame, zwevend tussen twee stevige platen.

Een korte omweg voordat we verdergaan naar de magneten: we halen de 42,4 MP afbeeldingssensor van de a7R II uit het stabilisatiesysteem.

Nu de CMOS-sensor los ligt, krijgen we een duidelijker beeld van wat wordt aangeprezen als de wereldwijd eerste back-illuminated 35 mm full-frame sensor.

Het vierkante gat in de printplaat van de sensor wijst ook op een lastig assemblageproces; het is waarschijnlijk een uitsparing voor het vacuümmondstuk dat de sensor vasthoudt tijdens de assemblage, wat blijkt uit het kleine plekje met krassen in het midden van de uitsparing. Een blik met de röntgenfoto onthult de reeks soldeerbolletjes die het geheel samenvoegt wanneer het klaar is.

Is dat een Force Touch-trackpad? Nee, het is een blootgelegde blik op de sensor-shift stabilisatiehardware van de a7R II. Het marketingteam van Sony noemde dit de 5-assige SteadyShot. Chique.

De centrale lade van de stabilisator bevat de afbeeldingssensor en is de thuisbasis van drie elektromagneten, die elk een onderdeel vormen van een voice coil, een elektromechanisch apparaat dat wordt gebruikt voor een ongelooflijk nauwkeurige positionering.

Deze spoelen bevinden zich in de magnetische velden van hun permanente magneet-maatjes—wat betekent dat kleine variaties in de stroomtoevoer naar de drie spoelen krachten in verschillende richtingen genereren. Genoeg variatie om de sensor op vijf verschillende assen in te stellen. Geen kleine prestatie voor een full-frame camera.

Na het verwijderen van de batterijhouder blijft er niet veel meer over: het geruisloze sluiter-mechanisme, een paar losse kabels en aan de voorzijde van de behuizing een veercontact dat leidt naar de wifi-antenne die we eerder vonden.

A7R II Repareerbaarheidsscore: 4 uit 10 (10 is het makkelijkst te repareren).

De batterij kan eenvoudig zonder gereedschap worden vervangen.

De statiefaansluiting en zoeker kunnen worden vervangen zonder de camerabehuizing uit elkaar te halen.

Hoewel zeer moeilijk, kan het achterste lcd-scherm ook worden verwijderd zonder de camerabehuizing uit elkaar te halen.

Om toegang te krijgen tot de interne onderdelen van de camera, moet eerst het complexe achterste lcd-scherm worden verwijderd.

De interne componenten zijn zeer ingewikkeld georganiseerd; reparatie zonder onderhoudshandleiding zou zeer moeilijk zijn.

Tot slot een welgemeende dank aan onze vrienden van Creative Electron voor hun röntgenbeeldvorming-magie. Bedankt mannen!