We hebben twee pre-release versies op onze demontagetafel gehad, dus we zijn benieuwd welke aanpassingen deze Rift in petto heeft. Dit is wat we tot nu toe weten:

Twee OLED-schermen met een gecombineerde resolutie van 2160 x 1200

ververssnelheid van 90 Hz

Versnellingsmeter, gyroscoop en magnetometer

360-graden headset-tracking via Constellation IR-camera

Horizontaal gezichtsveld groter dan 100º

Het verbeteren van de VR-ervaring betekent het verbeteren van de head-tracking – en tracking betekent stippen. Heel veel stippen.

Infrarode stippen, om precies te zijn; ze worden gegenereerd door kleine ledlampjes die in de headset zijn ingebouwd. Je zult ze nooit zien tijdens normaal gebruik, maar onze infraroodcamera ziet alles – net als de tracker van de Oculus, genaamd "Constellation."

Draai je hoofd om en je wordt nog steeds gevolgd. In tegenstelling tot zijn voorgangers heeft de nieuwste Rift infraroodleds aan de voorzijde en aan de achterzijde. Je kunt in cirkels ronddraaien zonder dat de ervaring wordt onderbroken – totdat je over de kabel struikelt.

Dit is zonder twijfel de meest gestroomlijnde Rift tot nu toe: lichtgewicht, indrukwekkend comfortabel en nu met ingebouwde oortjes voor maximale immersie.

Een dikke schuimrubberen omlijsting probeert de effecten van Oculus Face te minimaliseren. Deze zit simpelweg vast met clips.

Minder schroeven betekent minder gewicht!

Nu de omlijsting verwijderd is, kunnen we de ruggengraat enkele kabel loskoppelen van de head-mounted display.

Het kabelbeheer heeft echt een indrukwekkende evolutie doorgemaakt door de generaties van de Rift heen.

Het verwijderen van de verstelbare oortelefoons kan niet eenvoudiger.

Een ingebouwde platte loopmoer zet de luidsprekerarm vast en veercontacten verbinden deze met de bedrading in de hoofdband. Geweldig!

We hebben wel vaker dure, onrepareerbare, bijna onmogelijke oortelefoons uit elkaar gehaald, dus dit is een welkome verrassing.

Vooral als je bedenkt dat deze kleintjes het eerste doelwit zijn voor schade mocht je headset "vallen" na een pittige PvP-match.

De omlijsting bevat ook een klein ankerpunt voor de hoofdband.

Maar hoe verwijder je deze? We staan even voor een raadsel, totdat onze demontage-techneut de verborgen interne clips vindt die de omlijsting vastzetten. Na een paar goed geplaatste tikken met de spudger komt deze los.

Daarmee wippen we ons Kato-masker van de Oculus af voor onze eerste echte blik naar binnen!

Het DK2-prototype gebruikte een enkel 1080p-beeldscherm dat uit de Samsung Galaxy Note 3 was gehaald. Maar deze keer is er iets anders...

In plaats van een smartphone-beeldscherm heeft Oculus je bestelling verdubbeld! Twee beeldschermen, direct op de lenzen gemonteerd, instelbaar met dit knopje!

Tot de dag dat de eyePhone uitkomt, voldoet dit.

Wat is dit? Het lijkt op een gezichtsdetector een omgevingslichtsensor, aanwezig om te controleren of je de Rift draagt, of misschien om de helderheid van het beeldscherm aan te passen aan extra licht dat in de headset lekt.

Het optillen van de kap onthult een paar standaard lintkabels. De extra speling zorgt ervoor dat de oculair-assemblages kunnen wiebelen en heen en weer kunnen bewegen om de interpupillaire afstand, of IPD (oftewel de afstand tussen je ogen), aan te passen.

Nog drie lintkabels verbinden het controlebord met de IR-led-array, die door de binnenkant van de behuizing van de headset is geweven.

Hier is de kern van de Oculus!

Laten we het vlees voor het hoofdgerecht bewaren en alvast een kijkje nemen bij de salade led-array.

Die priegelige kabels zijn verbonden met een set van drie IR-led-arrays: Boven, Onder en Band aan de achterkant.

Elke led is gelabeld, en D8 tot en met D10 bevinden zich in de buurt van een eenzame "hidden" microfoon. Waar die voor dient, vragen wij ons af.

De bovenkant van de lensmontage bevat het moederbord. En chips!

Toshiba TC358870XBG 4K HDMI naar MIPI Dual-DSI converter

Cypress Semiconductor CYUSB3304 USB 3.0-hubcontroller

STMicroelectronics STM32F072VB ARM Cortex-M0 32-bit RISC-kernmicrocontroller

Winbond W25Q64FVZPIG 64 Mb seriële flashgeheugen

Nordic Semiconductor nRF51822 Bluetooth Smart en 2.4GHz eigen SoC

CMedia CM119BN USB-audiocontroller

Bosch Sensortec BMI055 6-assige traagheidsensor

Identificatie van IC's op het moederbord, vervolg:

STMicroelectronics VL53L1X time-of-flight-sensor (waarschijnlijk)

STMicroelectronics BALF-NRF01D3 Bluetooth-balun

Texas Instruments-beheer van displayvoeding

ON Semiconductor CAT93C46B 1 Kb seriële EEPROM

STMicroelectronics M24C64-F 8 KB seriële EEPROM

ON Semiconductor NCP433FCT2G 1,5 A-belastingsschakelaar

Ricoh R1202L721A step-up DC-DC-omzetter

Het scheiden van de lensmontage onthult het aangepaste, niet-Note, groter-dan-lensopening display!

Deze OLED's meten elk 90 mm, voor een resulterende pixeldichtheid van ~456 ppi. Ter vergelijking: het display op een iPhone 6s Plus komt uit op 401 ppi, terwijl de Galaxy S7 met 576 ppi een stapje hoger ligt.

Dus voorlopig zijn individuele pixels nog steeds heel goed zichtbaar, of indivisual, een technische term die we zojuist zelf hebben bedacht.

Waar eerdere Oculus Rift-kits werden geleverd met verwisselbare ronde lenzen (links), gebruikt de CV1 één set niet-verwijderbare, asymmetrische lenzen (rechts).

Een close-up van de CV1-lens onthult deze concentrische ringen, een duidelijk kenmerk van Fresnellenzen. Deze slim gefabriceerde lenzen doen hetzelfde werk als de dikke, bolle, gebogen plastic lenzen die in eerdere Rifts te zien waren—door gebruik te maken van dunne reeksen concentrische prisma's die veel minder wegen.

Bonusronde: door de grootte en vorm van de concentrische prisma's te variëren, was Oculus in staat de lens fijn af te stellen voor deze specifieke toepassing, waardoor sferische aberraties (of vervormingen) die kunnen ontstaan bij een traditionele gebogen lens, worden geminimaliseerd. Dit verklaart waarschijnlijk de asymmetrische vorm.

Maar wacht eens even: als Fresnel-lenzen de bolle rondingen van traditionele lenzen overbodig maken, waarom zijn deze lenzen dan toch gebogen?

Het blijkt dat Oculus nog een stap verder is gegaan in de optische tunnel en hybride Fresnel-lenzen heeft gefabriceerd.

Deze lenzen bestaan uit concentrische prisma's van gelijke dikte (net als elke andere Fresnel-lens). Maar aan de achterkant van de lens is een extra, schuin toelopende laag toegevoegd, waardoor een vorm ontstaat die een traditionele bolle lens nabootst—en waardoor de focus kan variëren langs de verticale as van de lens.

We onderbreken deze Demontage voor een Science Party. Dim de lichten, zet de rookmachine aan en haal de laserstralen erbij!

Dus als je het allemaal samenvoegt, wat doet een lens in een VR-headset dan eigenlijk?

Om de VR-ervaring realistisch te maken en geen groot ongemak te veroorzaken, moet de optiek twee dingen doen: het scherm vergroten zodat je de randen niet kunt zien (wat de immersie zou verpesten), en het scherm scherpstellen op optische oneindigheid.

TL;DR: De lenzen van de Rift compenseren de tekortkomingen van je ogen en het scherm, waardoor je denkt dat je naar een eindeloos, ver weg gelegen scherm kijkt (in plaats van naar een tv-scherm dat op je gezicht is geplakt).

Wat zat er achter die lenzen en dubbele schermen? Een superstrak, veerbelast dubbel tandheugelmechanisme voor het aanpassen van de afstand tussen de schermmodule + lensmontage.

Het gebruik van dubbele schermen was een grote vooruitgang tussen de Rift DK2 en het Crescent Bay-prototype. Door elke lensmontage + schermmodule als één geheel te laten bewegen, biedt de Rift voldoende aanpassingsvermogen voor de 5e tot 95e percentiel van de IPD—terwijl andere belangrijke optische eigenschappen intact blijven.

TL;DR: Als je ogen hebt, kun je dit waarschijnlijk gebruiken. Mooi.

Het volgende dat eruit komt is de LED-driverprintplaat, met alle labels die een demontage-expert/hersteller zich maar kan wensen...

Het eerder genoemde, goed gelabelde bord, compleet met meer dan een dozijn testpunten en de essentiële regelhardware.

3x Texas Instruments TLC59401 16-kanaals LED-driver met puntcorrectie en grijswaarden PWM-regeling

Aan de achterzijde zien we een paar (relatief) grote condensatoren – waarschijnlijk nodig om de intermitterende belasting van het pulseren van zo'n enorme reeks IR-LED's af te vlakken.

Optiek: check. Silicium: check.

Tijd om op zoek te gaan naar de hardware van de hoofdband. Met een plastic openingsgereedschap in de hand wippen we de FCC-labels los, op zoek naar ledlampjes en de bedrading van de hoofdtelefoon.

Wanneer we een laag stof wegtrekken, vinden we een gladde zwarte lintkabel die rond je hoofd loopt om de ledlampjes aan de achterkant van stroom te voorzien. Netjes!

Maar wacht eens even—wat zijn deze mechanische dingen?

Hoofdbandveren! Deze verende rails aan de zijkanten van de hoofdband geven elk ongeveer 2,5 cm extra speling—zonder gedoe met een gesp of bandje.

Dat betekent dat je de Oculus ongeveer net zo makkelijk op en af je hoofd zet als een honkbalpet. Geen verdere afstelling vereist.

De Oculus Rift CV1 repareerbaarheidsscore: 7 uit 10 (10 is de beste score):

Het kabelbeheer is sterk verbeterd ten opzichte van de ontwikkelkits, met een stevige (kabel)aansluiting voor eenvoudige verwijdering.

De oorstuk luidsprekers zijn zeer gemakkelijk te verwijderen dankzij veercontacten.

Het gezichtskussen wordt vastgehouden door plastic clips en is er eenvoudig uit te trekken.

Het openen is moeilijk, met verborgen interne clips die de stofkap vastzetten.

Het vervangen van de hoofdband is onmogelijk zonder de stof op de headset door te snijden.

Het ingewikkelde ontwerp en de kwetsbare lintkabels maken het zeer moeilijk om de lenzen, displays en het moederbord te verwijderen.