Hoewel de HERO11 Black Mini enkele tekortkomingen heeft ten opzichte van zijn grotere broer, zoals het ontbreken van GPS of een fotomodus, is dit wat hij wel biedt:

GoPro's GP2-processor voor hun meest up-to-date beeldverwerking en stabilisatie

27,6 MP 8:7 1/1,9" afbeeldingssensor met 10-bit kleuren en een ultragroothoeklens (ƒ/2.5)

Video met hoge resolutie tot 5.3k @60fps en tot 2.7k @240fps voor slow motion

0,5" 72x32px OLED-statusdisplay

Waterdicht tot 10 meter

133 gram, dus 21 gram lichter dan de grotere en duurdere HERO11 Black

Een robuust aluminium koellichaam dat de gehele achterbehuizing bedekt

Een eerste blik onder de motorkap onthult: Deze GoPro heeft een interne accu. Het enige wat we hebben is een USB-C-poort om hem op te laden en een microSD-sleuf.

Onder de lensdop zitten vier T4 Torx-schroeven verstopt. Deze verwijderen biedt echter geen toegang tot de binnenkant van de camera.

Door de Folding Fingers omhoog te klappen, komen in totaal acht T5 Torx-schroeven bloot te liggen, waardoor ze snel en gemakkelijk kunnen worden vervangen bij een defect, of voor wat extra gewichtsbesparing voor degenen die ze niet gebruiken.

Onder de opvouwbare bevestigingsogen aan de achterkant zitten nog twee T5 Torx-schroeven, maar net als de schroeven onder de lensdop, blijken deze een dwaalspoor te zijn en bieden ze geen toegang tot het binnenste van de GoPro. Zucht.

Alle schroeven zijn eruit, maar er beweegt niets, dus er moet lijm in het spel zijn. Dat is geen verrassing – de laatste camera van GoPro die niet was dichtgelijmd was de HERO4, helemaal terug in 2014.

Warmte werkt meestal wel, maar als je tegenstander een letterlijk koellichaam is, wordt het lastig. De vertrouwde iOpener bereikte snel zijn limieten en moest hulp inroepen van een volwassene een heteluchtpistool.

Geconfronteerd met het naderende onheil van een oververhitte accu, was nederlaag erkennen de enige verstandige stap. 1-0 voor het koellichaam.

De veldslag verliezen betekent echter niet dat de oorlog verloren is. Het was tijd om de GoPro te confronteren met de Bagger 288 van de elektronica: een Dremel.

Een paar minuten en wat voorzichtig snijwerk later komt het koellichaam los alsof het er nooit had moeten zitten. Eindelijk: Overwinning!

Drie Phillips #000-schroeven om de flexibele printplaat (FPC) van het koellichaam te verwijderen.

Onder de FPC zit de luidspreker voor de mooie piepjes van de camera die ons laten weten wat hij aan het doen is.

Onopvallend geplaatst tussen twee montagegaten bevindt zich ook de naar achteren gerichte MEMS-microfoon van de GoPro.

Nu op naar het echte avontuur, maar veiligheid eerst:

Nu het koellichaam is verwijderd, kan de batterij eindelijk worden losgekoppeld.

Daarna is er nog maar één T4 Torx-schroef nodig om de batterijhouder los te maken en de 1500mAh Li-ion-cel voorzichtig uit de behuizing te trekken.

Een interne batterij voor een camera die vrijwel onmogelijk is te openen zonder deze te beschadigen? Niet netjes, GoPro.

We komen dichterbij! De printplaat is in het zicht en bijna vrij.

Het enige wat nog moet gebeuren is de (kabel)aansluiting voor de sensor loskoppelen...

En de vier Phillips #000 kruiskopschroeven verwijderen...

Om erachter te komen dat het een rigid-flex printplaat is en inzien dat het andere deel nog dieper verborgen zit.

Het lijkt erop dat het eerste feestje een beetje voorbarig was. Oeps.

Nadat je wat tape hebt losgehaald, is er nog één Phillips #000 kruiskopschroef en kan de USB-poortmodule uit de behuizing van de camera worden getrokken.

Het zicht op de rest van het moederbord is nu bijna onbelemmerd en onthult dat de microSD-sleuf daadwerkelijk direct op het tweede deel van het moederbord is gesoldeerd. Een nogal ongebruikelijke keuze, aangezien dat vaak een van de eerste onderdelen is die van een moederbord wordt "uitbesteed" wanneer de ruimte beperkt is.

Voordat we dieper in deze camera duiken, laten we de onderdelen die we zojuist hebben verwijderd eens nader bekijken.

Het verwijderen van twee T4 Torx-schroeven is alles wat nodig is. Het geheel valt vervolgens moeiteloos uit elkaar en onthult de eerste IC van deze demontage:

Pericom (Diodes Inc.) PI3DBS12612ZTFE

Dit lijkt misschien op een déjà vu, maar: we komen dichterbij!

Twee (kabel)aansluitingen om los te klikken en ze springen eraf alsof ze hun lot al hebben geaccepteerd.

Het verwijderen van de zwarte FPC legt nog één Phillips #000 kruiskopschroef bloot en dan...

Het is klaar! Het flexibele moederbord is bevrijd van zijn ketenen en presenteert zich in volle glorie.

Het enige wat nog restte was het losklikken van de EMI afschermingen en het verwijderen van wat warmtewerende lijm om eindelijk alle chips te onthullen die voor de magie zorgen:

GoPro GP2, GoPro's custom processor die voor het eerst werd geïntroduceerd in de HERO10 Black

Samsung KLM8G1GETF-B041 8GB eMMC-geheugen

"9150VD106" power management IC (mogelijk van Qorvo)

Qorvo ACT88760 power management IC

JAE ST11-H microSD (kabel)aansluiting

STM "GP081GPR" microcontroller (lijkt een custom versie te zijn)

We hebben het moederbord gezien, maar deze missie is nog niet voorbij. Het volgende:

Het losklikken van de EMI afscherming van de sensor.

Wat tape verwijderen en de vergrendeling omhoog tillen die de FPC op zijn plek houdt.

Drie 1,3 mm inbusschroeven verwijderen die de lens vastzetten.

Zoals beloofd door GoPro: exact dezelfde lens en sensor die ze ook in de full-size HERO11 Black hebben geplaatst.

De printplaat is nogal onspectaculair en bevat grotendeels een handvol passieve componenten en een koelplaat voor koelingsdoeleinden, maar helemaal bovenaan kunnen we een belangrijke bijdrager aan de HyperSmooth-stabilisatie van GoPro zien:

Bosch BMI260 traagheidsmeeteenheid

"Zijn we er al?" Nog niet helemaal. Eerst moeten er nog twee Phillips #000-schroeven worden verwijderd.

Nu krijgen we een glimp van de secundaire printplaat van de Mini, inclusief het statusdisplay. Zet je schrap voor een diepe duik!

Aan de bovenkant van dit groene beest zit niet alleen de sluiterknop van de GoPro. Ook onderdeel van het team:

0,5" 72x32px OLED-scherm (gelabeld OEL9E3033A0)

Seiko ML414H back-up batterij

Een andere EMI afscherming en een thermische pad later, is de onderkant niet minder spannend:

Qualcomm QCA9377 WiFi- en Bluetooth-chipset

Naar boven gerichte MEMS-microfoon

Er blijven vier Torx-schroeven van het type T4 over die de aluminium omlijsting op zijn plaats houden, waarop alle printplaten ooit waren gemonteerd.

Geen lijm meer, geen schroeven meer. Als je het metalen frame uit de behuizing tilt, blijft er een levenloze, lege plastic schaal achter en worden de laatste elektronische componenten onthuld:

De aan-/uitknop/koppelingsknop en, verborgen aan de onderkant, het derde lid van het drietal voor geluidsopname:

Naar voren gerichte MEMS-microfoon

Tijd om het af te ronden! Na een grondige ontleding kunnen we definitief concluderen dat de GoPro HERO11 Black Mini niet is gebouwd om gerepareerd te worden. Laten we met iets positiefs beginnen:

De lensdop kan eenvoudig worden losgedraaid en vervangen. Er is geen gereedschap voor nodig en deze is compatibel met lensdoppen voor andere camera's van GoPro.

De inklapbare bevestigingsogen (Folding Fingers) zijn bevestigd met standaard Torx-schroeven en zijn bijna net zo makkelijk te vervangen als de lensdop. Echter...

De inklapbare bevestigingsogen aan de onderkant zijn alleen geschroefd in metalen inzetstukken met schroefdraad in de kunststof behuizing van de GoPro, en die inzetstukken kunnen makkelijker bezwijken dan de bevestigingsogen zelf.

Minder opwindend en voor sommigen zeker een dealbreaker:

De olifant in de kamer: het heeft een niet-verwijderbare batterij. Dit beperkt niet alleen de bruikbaarheid vanwege de beperkte batterijduur, maar het beperkt ook de levensverwachting van de camera als geheel. We hebben dit eerder gezien—herinner je je de GoPro SESSION Demontage nog?

Alle onderdelen aan de binnenkant zijn zeer eenvoudig te vervangen zodra de camera open is, maar deze op een niet-destructieve manier openen is nagenoeg onmogelijk.

Repareerbaarheidsscore: 2/10. Het lijkt erop dat dat de prijs is die we moeten betalen voor een moderne actiecamera.