Reparatie aan de Porsche 911 uit 1972-1984

[summary]De Porsche 911 (G-Serie), geproduceerd van 1972 tot 1984, vertegenwoordigde de langstlopende carrosserievorm in de geschiedenis van het model en introduceerde de schokabsorberende "balg"-bumpers om te voldoen aan de Amerikaanse veiligheidsvoorschriften.[\summary]

Het tijdperk van de G-Serie 911 wordt gedefinieerd door de overgang van Porsche van hoogtoerige racemotoren met een magnesiumblok naar duurzame aluminium motoren met een hoog koppel, ontworpen om te voldoen aan steeds strengere wereldwijde emissie- en veiligheidsnormen.

• Impactbumpers: Het bepalende visuele kenmerk van dit tijdperk was de integratie van in carrosseriekleur gespoten bumpers met zwarte rubberen "balgen". Deze waren gemonteerd op hydraulische schokdempers die een impact van 8 km/u (5 mph) konden weerstaan zonder schade aan de carrosserie, een vereiste voor de Amerikaanse markt.
• Verzinkt staal: Vanaf 1976 was Porsche de eerste fabrikant die thermisch verzinkt staal gebruikte voor de gehele carrosserie. Dit verhoogde de weerstand van de auto tegen roest aanzienlijk, wat de reden is dat G-Serie modellen tegenwoordig veel vaker voorkomen dan eerdere "long-hood"-versies.

De motoren in dit tijdperk ondergingen drie grote cilinderinhoudveranderingen, waarbij ze weggingen van het "2.4L"-tijdperk naar grotere, betrouwbaardere blokken.

• Vermogen: 150 pk tot 175 pk (standaardmodellen); 210 pk (Carrera RS/MFI-modellen).
• Constructie: Deze motoren gebruikten een magnesium carter. In de VS zorgden thermische reactoren voor emissiebeheersing voor aanzienlijke hitteaccumulatie, wat vaak leidde tot uitgerekte kopbouten en kromgetrokken carters.
• Brandstofsysteem: Overgestapt op Bosch K-Jetronic (CIS), wat de koude starts en emissies verbeterde, maar minder "afstelbaar" was voor high-end vermogen dan de eerdere mechanische brandstofinjectie (MFI).

• Vermogen: 180 pk (VS) tot 204 pk (late Europese modellen).
• Constructie: Dit wordt beschouwd als de "kogelvrije" 911-motor. Porsche stapte over op een gegoten aluminium carter, dat veel zwaarder en duurzamer was dan de magnesiumversie. Er werden grotere ventilatoren en een dynamo met 11 bladen gebruikt om de temperaturen te beheersen.
• Transmissie: Gekoppeld aan de 915 5-versnellingsbak, die gebruikmaakte van een door Porsche ontworpen synchromesh-systeem.

• Vermogen: 207 pk (VS/katalysator) tot 231 pk (Europees).
• Constructie: Introduceerde het Bosch Motronic (DME) motormanagementsysteem, dat het mechanische CIS-systeem verving door een volledig elektronische opstelling die zowel brandstof als ontsteking aanstuurde. Dit zorgde voor een hogere compressie (10,3:1 voor Europese modellen) en een beter brandstofverbruik.

• Carterinhoud: De G-Serie behield een enorme oliecapaciteit van ongeveer 10,5 tot 12,5 liter (11 tot 13 quarts).
• Oliekoeling: Terwijl vroege 2.7L-modellen vaak geen oliekoelers aan de voorzijde hadden, introduceerden de 3.0L SC en 3.2L Carrera op het spatbord gemonteerde messing koelers (en later "radiator-stijl" koelers met elektrische ventilatoren) om de olietemperaturen op peil te houden tijdens ritten op hoge snelheid op de Autobahn of in druk verkeer.

• De 3.0L Turbo (1975–1977): Produceerde 260 pk met behulp van een enkele KKK-turbocompressor. Hij miste een intercooler, waardoor hij gevoelig was voor aanzienlijke hitte en agressieve "turbogat".
• De 3.3L Turbo (1978+): Had een cilinderinhoud van 3299 cc en voegde een lucht-lucht-intercooler toe die onder de iconische "theeblad"-achterspoiler was gemonteerd. Dit verhoogde het vermogen naar 300 pk en verbeterde de levensduur van de motor aanzienlijk door de inlaatluchttemperaturen te verlagen.