Reparatie van flash geheugen

Flash geheugen is een digitale opslagtechnologie die in 1980 door Toshiba is uitgevonden. Toshiba baseerde de uitvinding op de EEPROM, een ouder en trager type wisbaar geheugen dat voor het eerst in de jaren 70 werd gebruikt. Flash geheugen is opgebouwd uit miljoenen of miljarden transistoren die elk een kleine hoeveelheid gegevens opslaan. Flash geheugen heeft verschillende voordelen ten opzichte van schijfopslag; flash drives hebben geen stroom nodig om te functioneren en bevatten geen bewegende onderdelen, waardoor de kans op corruptie kleiner is wanneer een apparaat met flashgeheugen valt of stoot.

Vroege toepassingen voor flash geheugen waren onder andere de CompactFlash-kaart in 1994, de MultiMediaCard in 1997 en de Memory Stick in 1998. Deze kaarten werden vaak gebruikt voor verwijderbare opslag in camera's, mp3-spelers en smartphones.

In 1999 introduceerde een consortium van bedrijven de Secure Digital-standaard, beter bekend als "SD". Leuk weetje: SD stond oorspronkelijk voor Super Density Disc, een alternatief voor de dvd. Toshiba hergebruikte het bestaande Super Density Disc-logo voor SD-kaarten, vandaar dat de "D" in het logo eruitziet als een draaiende schijf. Latere versies van de kaart maakten snellere gegevensoverdracht en een grotere opslagcapaciteit mogelijk. De microSD-kaart is een kleinere versie van de SD-kaart met dezelfde functies.

Flashgeheugen vormt ook de basis voor USB-flash drives. Deze verwijderbare apparaten worden via een USB-poort op de computer aangesloten en kunnen grote hoeveelheden gegevens opslaan die je tussen meerdere computers kunt delen. De overdrachtssnelheid van de flashdrive hangt grotendeels af van de USB-versie die deze ondersteunt.

• Flashgeheugen op Wikipedia
• SD-kaart op Wikipedia
• USB-flashdrive op Wikipedia